(35) Edebiyatta Ekspresyonizm
Ekspresyonizm, sanatçının kendi iç dünyasını gözlemlemek suretiyle elde ettiği gerçeği açığa çıkarması, dışa vurmasını esas alan bireyselci ve soyutlamacı bir akımdır. 19. yüzyıl başında Almanya'da doğmuştur. Kelime olarak kullanımı 1850'lere rastlar. 1. Dünya Savaşı yıllarında gelişmiştir. Akım, natüralizme, empresyonizme, sanayi çağına, maddileşen hayata, savaşın sonuçlarına tepkilidir. Temelinde yeni insan, yeni dünya, yeni gerçek ve yeni sanat vardır. İnsan artık etrafına yabancıdır. Ekspresyonist sanatçılar model olarak Hz. İsa, Darwin, Nietsche, Marks ve Freud'u benimsemişlerdir. Ekpresyonizmde iç gerçek esas alınır. İç gerçek dış dünyada görünen gerçekten farklıdır. Çünkü dış dünyadan görünen özgün değildir. Bu yüzden empresyonistlerin gerçeği kendi iç dünyalarında şekillenmiş kurgusal bir gerçekliktir. Empresyonistler iç gözlem ve dışavurumu önemserler. Sanata fayda işlevi yüklerler. Üslup ve dilleri çığlığa dayalıdır. Neo-Ekspresyonizm Neo-Ekspresyonizm veya Yeni-D...